Afstand
24
Score
8
Introductie
Trailrun: Mas Montagne Trail Amerongen
Afstand: 24 kilometer
Hoogteverschil: 333 hoogtemeters
Percentage onverhard: 100%
Cijfer: 7.8
Afstand: 24 kilometer
Hoogteverschil: 333 hoogtemeters
Percentage onverhard: 100%
Cijfer: 7.8
Provincie: Utrecht
Navigeer naar het startpunt
Alleen al op de MTB route Amerongen wordt geschat dat er 200.000 rondjes per jaar worden gereden. Dat zijn er 547 per dag. En dan tel ik de wandelaars, trailrunners en fietsers niet mee. De heuvelrug is een gebruiksvoorwerp met stukjes natuur onder hoogspanning. En toch is dit een toffe trail vanwege de lange paden met mooie zichtlijnen, de single tracks en het hoogteverschil. En de historie ligt letterlijk onder je voeten, van de bronstijd naar de kasteelheren en Napoleon tot aan WOII. Elk seizoen heeft z’n eigen aantrekkingskracht. Ik liep hem in augustus 2025, met de heide in bloei. En om 7.30 had ik de heuvelrug, samen met flora en fauna, helemaal voor mezelf.
Hoogtepunten
- Je kunt oneindig veel hoogtemeters lopen
- Je bent flexibele afstand door allerlei verschillende lussen te volgen
- Het is een mooie combinatie van brede paden met uitzicht en single tracks
- Je rent bovenop 150000 jaar geschiedenis
- Je kunt dit ook als georganiseerde trailrun rennen met verzorging en andere trailrunners
Stap voor stap
Trail-Events & Mas Montagne
Trail-events organiseert meerdere keren per jaar de Mas Montagne trail vanaf het gelijknamige restaurant. Op de website vind je ook andere trails op de heuvelrug, ook bij Leersum. Zoek je echte uitdaging? Dan zijn er ook verschillende ultra’s. Op basis van mijn GPX kun je het hele jaar door op eigen houtje deze trailrun lopen.
Lus 1: 150.000 jaar oud
Ca. 150.000 geleden ontstond de heuvelrug. En sinds de mens er rondloopt heeft de rug een grote aantrekkingskracht op ons, planten en dieren. Ik loop in 25 kilometer langs holle bomen vol vleermuizen, grafheuvels uit de Bronstijd, Barokke tuinarchitectuur, Middeleeuwse handelswegen en schuttersputjes uit WOII. Ondanks de grote invloed van de mens, hebben dieren hier ook altijd hun thuis gevonden. De hoge bomen, het dode hout op de grond, de diversiteit aan planten, maakt het een leefgebied voor vele soorten.

Lus 1: De echte top
Op deze lus schamp ik de Bergweg waar in 2022 de renners van de Vuelta in Nederland langskwamen op hun racefietsen. Daar zorgde het officiële Vuelta-bord voor de top voor grote verwarring. Het stond niet op het hoogste punt van de heuvelrug, maar iets eerder, waar de weg een soort plateau bereikt. Renners, publiek en sommige verslaggevers dachten dat boven waren toen ze langs het bord kwamen. Zo voelt het ook op deze trailrun, het werkelijke hoogste punt, van 69,2 meter, denk je vaker te bereiken, maar ligt ergens op deze lus. Het is een golvende heuvelrug met deuken die steeds weer kleine verrassingen heeft in de vorm van extra hoogtemeters.

Lus 1: Mijd de Heuvelrug
Ik kom nat van de heide en dichte struiken uit een single track en sla rechtsaf een brede laan op. Op 50 meter afstand stapt een wolf het pad op. De tips van de zoölogen schieten door mijn hoofd. Ik blijf staan, denk na over m’n volgende actie en zwaai met m’n armen. Alles in maximaal een seconde. De volgende seconde stapt een klein hondje uit het struikgewas gevolgd door de baas. Geen wolf dus, wel een hond die er veel op leek. Goede test voor een echte ontmoeting rond Austerlitz of Zeist.

Lus 2: Salamanderweide
Tot 1800 was de hele heuvelrug bedekt met heide en had je vrij zicht naar alle kanten. Maar de kasteelheren jaagden graag op wild, maar liever niet op de zandhagedis en basterdzandloopkever. En dus plantten ze naaldbomen. Het werd het jachtgebied van de kasteelheren. Het uitzicht op de Rijn verdween, tot Staatsbosbeheer de bomen op de salamanderweide ruimde en de kerken van Maurik, Zoelen en Buren weer in beeld bracht. Ik kijk hier uit naar de salamander, die nog nooit iemand gezien heeft.

Lus 2: Amerongse Eng
Eeuwenlang waardeerden boeren de vruchtbare akkers in het overgangsgebied tussen de heuvelrug en de majestueuze rivier de Nederrijn. Wanneer ik langs de akkers rond Elst loop en de oude schuren zie staan moet ik lachen om de mismatch tussen wat hier ooit verbouwd werd en de wens om als trailrunner gezond te leven. Het stond hier vroeger vol met tabak. De Amerongse tabak was een tijd lang beroemd om z’n goede kwaliteit. Na 1800 was het afgelopen vanwege de goedkopere tabak uit Indonesië en Amerika. Alleen in de Tweede Wereldoorlog verbouwde men weer tabak om de soldaten te plezieren.

Lus 2: Eenzame Eik
Door het sterrenbos lopen richting de eenzame eik geeft een magisch gevoel. Geen wonder dat mensen met wichelroedes deze plek allerlei magische krachten toedichtten. Ik vraag me af of de kasteelheren hetzelfde voelden toen ze besloten hun tuinarchitect hier een barokke toets op los te laten. Waarschijnlijk was het praktischer en nuchterder van aard. De zichtassen van een sterrenbos zijn bij uitstek geschikt voor de jacht, omdat vanuit het middelpunt het overstekend wild op alle paden kon worden waargenomen. Zonder de vele bomen in dit gebied, kun je vanonder de eenzame eik de hemel zien.

Lus 3: Harry Slinger
In deze lus loop je dicht langs de Harry Slinger rodelbaan voor de mountainbike. Op zo’n moment twijfel ik of ik m’n trailrun schoenen niet in had willen wisselen voor m’n mountainbike. Ik ken geen Harry Slingers in de trailrunning. Sowieso: we kunnen in het trailrunnen best wat segmenten vernoemen naar unieke bandleden zoals deze frontman van de Amsterdamse band Drukwerk?
Lus 3: Toppunt
En toch knaagt er iets aan me. Er zijn bossen in Nederland waar ik een stuk blijer van word. Het Savelsbos bij Gronsveld is daar een voorbeeld van. Het ligt denk ik aan de inrichting. Ik zou die landeigenaren eens willen ontmoeten. Het voelt als de conferentie van Berlijn waar Afrika met een liniaal en een potlood verdeeld werd onder de grootmachten van toen. Kaarsrechte wegen, met zicht op het kasteel van Amerongen en lekker efficiënt voor de houtkap. De grenzen zijn creaties van de mens, en niet natuurlijk.

Lus 3: Bloedzuigermeer
In de tijd van de Romeinen heette het Egelmeer het Aegil Marum. Rond 1815 werd het Engelmeer of Engelenmeer genoemd. Daarna verbasterde de volksmond de naam tot Egelmeer. Net als op de salamanderweide zonder salamander, lopen hier geen egeltjes.

Lus 3: Verdroging
Het meer wordt gevoed door regenwater. Door verdroging en warme zomers kan het droog komen te staan. Klimaatverandering drukt sowieso een stevige stempel. De toegenomen droogte afgewisseld met hevige neerslag bedreigt het gebied. Klimaatadaptieve oplossingen zoals het vasthouden van water en het verbeteren van drainage is hard nodig om de flora en fauna veerkrachtig houden en ons daarvan te laten genieten.

Praktische informatie
Extra uitdaging
- Volgens mij is extra uitdaging niet nodig op deze route. Maar voor diegene die het zwaarder willen, de heuvelrug is 50km lang. Je kunt aansluitend richting Leersum rennen, een lus opnieuw rennen of in dit gebied van rechttoe rechtaan een extra lus verzinnen op Komoot of Strava.
Praktisch
- Parkeren kan bij de grote tabakschuur of aan de burgwal bij het YMCA buitencentrum.
- Bij Mas Montagne kun je eten en drinken.
- Vanuit NS station Veenendaal - De Klomp kun je met Streekbus 50 naar Amerongen.
